ترجمه ی سروده ای از فریدون مشیری با عنوان "زهر شیرین"

The sweet poison  By Fereidoun Moshiri

Oh love! I call you sweet poison

And I cannot bring another word to fit you perfectly

Even if you appear different from one moment to the next

I will call you the same

 

A fiery heart-aching poison you are

You are sweet. Nevertheless, you bestow universe hot passion

The goblet of sun's wine you are

Who give intoxication, grief, and esprit to our spirits

 

You seized myself from me effortlessly

And examined me within a furnace of sorrow

Eventually you felt sympathy for (took pity on) me in perplexity

 And opened my eyes to beauty

 

I was continually advised to lay aside the affection for love

For she is a deceitful witch who enchants me

But I gave my heart to her and saw

That she is a panacean (all-healing) poison

 

How can I be sad when this feverish poison

Thaws my body out in separation?

I am pleased that a sweet sorrow touches my heart

In the time of distress

 

If Death does not take my life cowardly

My affection for you lasts forever in my heart

Even if my lifetime ends in frustration

I keep living in death

Since you are with me(because I have you in my heart)

 

 

  Note: the phrases in the parentheses are suggested substitutions for the underlined ones. Choose whichever you think is better. If you recommend another word or phrase please write it to be studied.

Thank you for the consideration

تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق

که نامی خوشترازاینت ندانم

وگرهر لحظه رنگی تازه گیری

به غیر از زهر شیرینت نخوانم


تو زهری زهر گرم سینه سوزی

تو شیرینی که شور هستی از توست

شراب جام خورشیدی که جان را

نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست


به آسانی مرا از من ربودی

درون کوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سر گردانیم سوخت

نگاهم را به زیبایی گشودی


بسی گفتند دل از عشق بر گیر

که  نیرنگ است و افسون است و جادوست

ولی ما دل به او بستیم ودیدیم

که او زهر است اما نوشداروست


چه غم دارم که این زهر تب آلود

تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامه ی درد

غمی شیرین دلم را می نوازد


اگر مرگم به نا مردی نگیرد

مرا مهر تو در دل جاودانی ست

وگر عمرم به نا کامی سر آید

تو را دارم که مرگم زندگانی ست